Αφιερώματα

 ΣΤΙΣ ΕΛΙΈΣ ΜΕ ΤΟ ΧΡΗΣΤΟ

Σιγανίδης αγαπημένος της
από τους Χειμερινούς Κολυμβητές

ΑΦΙΕΡΏΜΑΤΑ ΝΑΥΠΛΙΟΥ

ΜΕ ΜΙΜΗ ΚΑΙ ΓΙΑΝΝΑ ΚΑΙ ΚΩΣΤΑ

ΑΣ ΉΤΑΝΕ ΝΑ ΖΟΎΣΕΣ 

Η ΑΥΛΉ 

ΠΟΙΟΣ ΓΡΆΦΕΙ ΤΗ ΖΩΉ ΜΟΥ;

Η ΚΆΡΤΑ ΤΗΣ ΦΩΤΟΥΛΑΣ 

ΣΤΗΣ ΦΩΤΟΥΛΑΣ ΜΕ ΤΟ ΠΑΝΌ 

ΣΤΙΣ ΕΛΙΕΣ

ΣΤΟ ΧΩΡΆΦΙ ΜΕ ΘΥΜΆΡΙ 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΙΜΉ 

ΜΕ ΤΟ ΛΕΙΒΑΔΊΤΗ ΤΗΣ

Ο ΤΙΜΟΚΑΤΆΛΟΓΟΣ 

ΓΙΑ ΤΗ ΣΎΝΘΙΑ 

ΜΕ ΤΙΣ ΦΊΛΕΣ ΤΗΣ ΣΎΝΘΙΑ ΈΦΗ ΕΛΈΝΗ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ 

ΟΙ ΒΑΡΚΟΎΛΕΣ ΤΩΝ ΑΓΊΩΝ ΑΠΟΣΤΌΛΩΝ 

ΤΑ ΒΑΖΑΚΙΑ ΤΗΣ ΓΙΑΝΝΑΣ ΜΕ ΤΑΧΎΤΗΤΑ ΜΠΑΧΑΡΙΚΆ ΚΑΙ 

Νόστος, νοσταλγία

ΝΟΣΤΟΣ Νοσταλγία 

Υπήρχε μια καρυδιά και 

μια μυγδαλιά στον κήπο

πρέπει να ήσαν εκεί

πάνω από σαράντα χρόνια

παρέα με τις κοτούλες και

τα χωράφια των γειτόνων 

και τα βρώσιμα αγριόχορτα 

που η μάνα έκανε συχνά 

μια πλούσια πράσινη μαγεριά..

Στεκόμουν στο παράθυρο

του δωματίου και 

παρατηρούσα την άνοιξη 

που καθόταν στα κλαδιά 

των δυο δέντρων του κήπου

μόνο που αυτά ήταν σχεδόν

ξερά.. !

Με τη Γιάννα 02

Η Γιάννα σε διάφορες φάσεις της ζωής της.

Με Χρήστο Σ. Ρουμελιώτη 

2016 

Η Γιάννα σε διάφορες φάσεις της ζωής της.

Πρακτικά αυτές οι φάσεις δεν μπορούν να καταγραφούν γιατί είναι άπειρες και μόνο αποσπασματικά θα μπορούσα να το κάνω. Ποιος άλλος λοιπόν εκτός από τον γράφοντα  θα μπορούσε να το κάνει; Αυτό λοιπόν είναι το νόημα αυτής της προσπάθειας μέσα από συλλογές φωτογραφιών και άλλων στοιχείων και ντοκουμέντων του παζλ της ζωής της φιλο_οικογενειακής της φιλο_φιλικής της φιλο_κοινωνικής της φιλο_μουσικής της φιλο_ καλλιτεχνικής και πολλών ενδιαφερόντων της Γιάννας;

Με τη Γιάννα 01

Στο γάμο της Μαρίας Ρουμελιώτη

Απρίλης 2016 στο Λαλιώτη Κορινθίας 

 

 

Όμορφες στιγμές με τις ξαδέλφες μου και τις κόρες τους. Γαμήλιες δεξίωση 

 

Χατζιδάκις και Γιάννα

ΧΑΤΖΙΔΑΚΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΓΙΑΝΝΑ 

Για το Χατζιδάκη δεν έχω κάτι γράψει ούτε είχα tag στο blogspot μου. ΟΜΩΣ: Τώρα δημιούργησα κάποιο και έβαλα το παρακάτω κείμενο: Θυμάμαι την ημερομηνία που διακόπηκαν οι νότες της ζωής του Μάνου 15/6/1994.

Εργαζόμουνα στο ξενοδοχείο Άθως Παλάς στο πρώτο πόδι της Χαλκιδικής. Η Γιάννα είχε έρθει μαζί με τα 3 παιδιά από την Αθήνα. Τους είχε φέρει ο αδελφός μου ο Δημήτρης Ρουμελιώτης. Μέναμε όλοι σε άνετο διαμέρισμα σε ένα χωριουδάκι. Η περιοχή ήταν πρωτόγνωρη για μας απέραντες εκτάσεις πρασίνου και αμμουδερές παραλίες τοπίο Αφρικής. Το ξενοδοχείο τεράστιο και πολυτελείας. Μπάνιο θάλασσα πισίνες για τα παιδιά.

Ξαφνικά η είδηση του θανάτου του Χατζηδάκη έσκασε στα ευαίσθητα αυτιά της Γιάννας και θυμάμαι πόσο συγκινηθήκαμε και οι δυο καθώς περπατούσαμε στους κήπους. Σίγουρα η Γιάννα άρχισε να σιγοτραγουδά κάποιο τραγούδι του χατζηδάκι. Της άρεσε ο Μάνος και τον έπιανε με τη φωνή της. Επίσης και τη Φλέρυ. Το βράδυ στο κρεβάτι πολλές φορές τραγουδούσε πριν κοιμηθούμε. Σίγουρα κάπου μακρυά ένα ραδιόφωνο έπαιξε την είδηση και τραγούδια του Μάνου. Μιλάγαμε ψιθυριστά.. Σώπα σώπα μου λέει η Γιάννα μη μας ακούσει κανένας Χατζιδάκις είναι αυτός.. όλα τάσκιαζε της δεξιάς η φοβέρα. Στη κυβέρνηση νομίζω ήταν το κάθαρμα ο Μητσοτάκης!

Παράλληλες απώλειες

Πολύ ωραία θα τη φτιάξω (βλέπε συνταγή καρμπονάρα) κάποια στιγμή περαστικά κ Χρίστο για τη μέση σας και λυπάμαι για την απώλεια της συζύγου σας την ίδια χρόνια έχασα και εγώ τον σύζυγό μου λίγο πιο νωρίς 2 του Απριλίου στην Αθήνα από τα εμβόλια τολμώ να πω . Να είστε καλά να την θυμάστε με τις όμορφες αναμνήσεις σας !!

Α! τελικά κάποιοι δεν ξεφεύγουν από το "πεπρωμένο" τους (τολμώ να πω - μου αρέσει αυτή η φράση σαν έκφραση) και φεύγουν αφήνοντας πόνο δάκρυα και αναμνήσεις! Ένας μισός άνθρωπος μένει πίσω να διαχειριστεί την αγάπη προς τα παιδιά και την υπόλοιπη μισή ζωή μέσα από υλικές και αυλές αναμνήσεις. Όλα όσα χτίστηκαν είναι ιερά και δίνουν μια αόρατη πνοή στη παρούσα ζωή που μπορεί να ανακαλέσει οποιαδήποτε στιγμή και να αναβιώσει αόρατα και ωραία τις αναμνήσεις.

Προς υποβοήθηση αυτής της σκέψης προχώρησα και οργάνωσα την ύλη. Δηλαδή όποια πράγματα από τα αρχεία και τα εμπράγματα υλικά της αγαπημένης μου υπήρξαν βιβλία φωτογραφίες ρούχα μικρό νοικοκυριό προσωπικά αντικείμενα ρούχα κλπ όσα κατηγοριοποιούνται φωτογραφίες αλλά και πρώιμοι πίνακες με ζωγραφική, βαζάκα, όστρακα αλλά και άλλες άψυχες οντότητες που άγγιξε ή έζησε τα συγκέντρωσα τα ψηφιοποίησα φωτογράφησαν και τα τοποθέτησα σε μια εφαρμογή στο διαδίκτυο. Είναι πολύ εύκολο να την επισκεφθείς αφού την κάνω public για λίγο γιατί τα παιδιά μου μου ζήτησαν ιδιωτικότητα. Όμως κατ' εκτίμηση μπορώ να τη συνδέσω και με όποιους θέλω αφού μου δώσουν το e-mails τους. Ή για κάποιο διάστημα να την αφήσω ανοικτή. Είναι ένα blogspot.com

Πρόκειται για 17 φακέλους με φωτογραφίες που μπορεί κάποιος να τις δει σε κολάζ Α4. Ίσως δεις και μέρος μιας βασανιστικής πορείας σε δύσκολες στιγμές της νόσου της και δεις πως υπάρχουν τόσο δυνατοί άνθρωποι διότι υπήρξε εθελόντρια υποστήριξης καρκινοπαθών μέσα από ένα σύλλογο που τον λένε Κ.Ε.Φ.Ι. και πόσο ωφέλιμοι μπορεί να είναι σε τρίτους πάσχοντες ή μη.

Στα τρίχρονα με τους 17 φακέλους βρέθηκα με συγγενείς φίλους και γνωστούς κατά τόπους και ως επιμνημόσυνη δέηση ήρθαν οπτικά και σύντομα ξανά κοντά στη ζωή της.

[Η Μόσχα είναι από τα Αφάντου Ρόδου μου θυμίζει παλιό μου συμμαθητή Σπανό]

Εδώ θα βάλω άνω τελεία αφήνοντας την συνέχεια αόριστη στο μέλλον .. Ο ιστότοπος της είναι :
https://giannaxristou.blogspot.com/?m=1




Συνοδεία και ενδιαμέσως των ενοτήτων έχω τοποθετήσει και αφιερώσεις που της έχω κατά καιρούς γράψει.

Τα λέμε λοιπόν,

ο καθείς από τον

ωραίο τόπο του.

 Δάκρυσα στη παραλία

Στης Πλάκας τα νερά

Στη ταβέρνα τη παλιά

Με τα φυλοκάρδια ανοιχτά

Με σπασμένα τα φτερά

Σκέφτηκα εσένα

Σκέφτηκα τα παιδιά

που ερχόμασταν συχνά

καλοκαίρια μπάνιο στα ρηχά

γέλια πηράγματα ανεμελιά

Τότε 

Όλα ήτανε ωραία

εκείνα τα χρόνια όνειρο

αληθινό σαν τον Θεό

που κατέβαινε από ψηλά

και μας ψιθύριζε μυστικά:

Να περνάτε καλά..

Στο Τολό και το Καστράκι

στη Κάντια στο Βιβάρι

στου Κοντήλη τη παραλία

ο ήλιος έγερνε σαν Κυρία κ

έκανε προσευχή στη Παναγία

Τώρα 

Η θάλασσα στενοχωριόταν

τα κυμμματάκια εβουρκώναν

Σαν καταλάβαιναν την απουσία

Έλειπες εσύ Κυρία

(Για τη Γιάννα /μαμά)

Χρήστος Ρουμελιώτης

Παραλία Πλάκας Δρέπανο 

22/8/2025

Γιάννα και Κ.Ε.Φ.Ι.

Από το Κ.Ε.Φ.Ι στη μνήμη της 13/7/2025

13/7/2022

Μια μέρα που θέλω να ξεχάσω.Μια μέρα που μας στέρησε ένα μοναδικό και αξιαγάπητο πλάσμα ,γεμάτο αγάπη και νοιάξιμο. Ήξερε να δίνει . Ποτέ δεν ζητούσε τίποτα Ένα πλάσμα περήφανο.

Θελω να ξεχάσω την ημέρα που έφυγε,δεν θα ξεχάσω όμως το χαμόγελο της, όσα μοιραστήκαμε, όσα κέρδισα από την παρουσία της στη ζωή μου.

Κοριτσάκι μου ,μου λείπεις.Λείπεις σε όλους μας στο Σύλλογος Καρκινοπαθών Κ.Ε.Φ.Ι. σε όσους σε γνωρίσαμε και σε αγαπήσαμε Λείπεις. Ο τρόπος που εμψύχωνες τους συνασθενείς μας.Η έγνοια σου για τους εργαζόμενους και τους εθελοντές Πολλές φορές αισθάνομαι την παρουσία σου.Ειναι σαν να μας νοιάζεσαι ακόμα από εκεί που βρίσκεσαι .....Μας άφησες ένα κομμάτι σου το Χρήστο σου Christos Roumeliotis Είναι σαν να είσαι εκεί..Έχει κληρονομήσει κομμάτια σου.

Κοριτσάκι μου, μου λείπουν οι κουβέντες μας. Τα μυνήματα σου. Το νοιάξιμο σου. Δεν θέλω να έχεις λείψει. Θέλω να έχεις πάει ένα μακρινό ταξίδι με τις φίλες σου. Εγώ θα σε περιμένω, είτε εδώ, είτε κάπου αλλού.

Κείμενο Μαίρης Χήναρη Κ Ε.Φ.Ι.

https://www.facebook.com/share/p/1Ca3wZ2Sb6/