(Σε κάθε κεφάλαιο πριν το σχολιασμό του παρόντος ηλεκρτονικού πονήματος
αποφάσισα να ξεκινώ με ένα από τα ποιηματάκια που έχω αφιερώσει στη
Γιάννα και το link του blogspot στο οποίο είναι κατά καιρούς αναρτημένα.
Έτσι οι αναγνώστες επισκέπτες του blogspot τμηματικά θα διαβάζουν
κάποιο κοιτώντας τις σελίδες της Γιάννας. Στη πορεία θα μου δίνεται η
ευκαιρία να συμπληρώνω τις σκέψεις μου) https://roumeliotisxristos.blogspot.com/search/label/Gianna
Διάλογος:
Χτες βράδυ σκοτεινιά
Στων Αγίων Αποστόλων τα οικεία νερά
Σε είδα μέσα στην αστροφεγγιά
Να τρεμοπαίζεις φωτεινή σκιά
Μου επιτρέψεις να κλάψω;
Σε ρώτησα φωναχτά
Στο δρόμο σπίτι μοναξιά
Σκόρπια τ' αναφιλητά
Μου επιτρέπεις να κλάψω;
Ναι αν με αγαπάς αληθινά!
Ναι αν δεν είσαι μακρυά..
Τα βλέπεις τα παιδιά;
Μου επιτρέπεις να κλάψω;
Ναι λέω σε βλέπω σκεπτικό
Βουρκωμένο σκυθρωπό
Είμαι δω δεν σας ξεχνώ
Μου επιτρέπεις να κλάψω;
Το ξέρω. Σου λείπει η χαρά
Σου λείπει αγάπη κι αγκαλιά
Σου λείπει το σπίτι τα παιδιά!
Έχουν περάσει δύο χρόνια
Και δυόμισι μήνες από τότε
Που μας άφησες μοναχούς
Αγκαλιά με τη δική σου σιωπή..
Σε αγαπούμε! ❤️ Σε σκεπτόμαστε!
Χρ.+χρ.+σπυρ.+ιασ.
Αγ.Απ.27/9/2024
Φρίντα Κάλο:
«Μη χτίσεις ένα τείχος
γύρω από τον πόνο σου,
μπορεί να σε
καταβροχθίσει
από μέσα»
4/10 / Messenger
