Είκοσι χρόνια έχει διάρκεια η συναισθηματική αντοχή. Κάτι σαν παλαίωση για καλό κρασί. Κάθε δέκα χρόνια πρέπει ο άνθρωπος να (ξανά) ερωτεύεται. Ποιόν; ποιάν; Ένα αντικείμενο, ένα/μια πρόσωπο. Μια κατάσταση. Ένα τοπίο. Μια καλή _τέχνη. Αγαπημένο του πρόσωπο. Μπαίνει ο έρωτας σε παλαίωση; Όχι. Πρέπει γρήγορα να μετουσιωθεί σε αγάπη. Αγάπη όχι στα λόγια αλλά με πράξη όπως λέει και ο Λουδοβίκος των Ανωγείων. Τότε είναι αγάπη. Πραγματική. Γίνεται αφοσίωση. Ξεπερνά το σήμερα ταξιδεύει σαν αερόπλοιο στο αύριο με αγώνα και ανεξάρτητα τους ανέμους με άξια πλοήγηση.
(Σε κάθε κεφάλαιο πριν το σχολιασμό του παρόντος ηλεκρτονικού πονήματος αποφάσισα να ξεκινώ με ένα από τα ποιηματάκια που έχω αφιερώσει στη Γιάννα και το link του blogspot στο οποίο είναι κατά καιρούς αναρτημένα. Έτσι οι αναγνώστες επισκέπτες του blogspot τμηματικά θα διαβάζουν κάποιο κοιτώντας τις σελίδες της Γιάννας. Στη πορεία θα μου δίνεται η ευκαιρία να συμπληρώνω τις σκέψεις μου. https://roumeliotisxristos.blogspot.com/search/label/Gianna )
ΠΟΙΟΣ / ΠΟΙΑ ΓΡΑΦΕΙ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ;
Η ζωή μας είναι η ζωή των άλλων.. Αυτός είναι τίτλος μιας ταινίας που μάλλον έχω δει αποσπάσματα.. Κάποτε που δεν θα ζούμε δε θα ξέρουμε αν ζούμε ή αν έχουμε πεθάνει. Δεν θα ξέρουμε με ποιον με ποια ζήσαμε αν αφήσαμε ή οχι απογόνους ίχνη για αναλυτές του μέλλοντος ή κάτι άλλο;
Δε θα γνωρίζουμε τα περιουσιακά μας στοιχεία και τι έννοια έχουν αυτά και σε τι χρησίμευσαν συγκριτικά με κάποιον άλλο αφού δεν γνωρίσαμε ούτε τον άλλο ούτε εμάς. Που οδηγούν όλοι αυτοί οι προβληματισμοί; Πουθενά..
Χαίρου τη ζωή δώσε της νόημα άυλο πλούτο και ευ ζήν όσο είσαι γερός. Αγωνίσου μόνος ή συλλογικά, τίμια για κάτι καλύτερο. Τα υπόλοιπα ανοίκουν στους άλλους.
ΣΥΝΕΧΊΖΕΤΑΙ
Ζητιάνα φωνή
Αλεχάντρα Πισάρνικ,
μετάφραση: Ρήγας Καππάτος
Ακόμη τολμώ να αγαπώ
τον ήχο του φωτός
σε μιαν ώρα νεκρή,
το χρώμα του χρόνου
σ’ ένα τείχος εγκαταλειμμένο.
Στο βλέμμα μου
όλα έχουν χαθεί.
Είναι τόσο μακρινό
το να ζητήσω.
Είναι τόσο κοντινό
το να ξέρω
πως δεν υπάρχει.
ΠΡΩΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ
ΠΡΩΤΟΣ ΣΤΙΧΟΣ
ΠΡΩΤΗ ΑΠΟΠΕΙΡΑ
Εγώ τον χάνω τον καιρό μου
κι έτσι τον βλέπω να περνά
σαν καραβάκι που αρμενίζει
σαν ένα τραίνο που κυλά
Κι άσε με 'δω έτσι να μένω
έξω απ' του χρόνου τα δεσμά
να σ'αγαπώ, να σε πηγαίνω
μπάνιο στ' αθάνατα νερά
Τα ρολογάκια που χτυπούνε
τις μέρας μας για να μετρούν
εγώ τον χάνω τον καιρό μου
αφήνω άλλους να τα πουν
Κι άσε με 'δω έτσι να μένω
έξω απ' του χρόνου τα δεσμά
να σ' αγαπώ, να σε πηγαίνω
μπάνιο στ' αθάνατα νερά
Δεν έχω λόγο να φοβάμαι
από μυστήριο συνδυασμό
γεννήθηκα και το θυμάμαι
κάτω από ξάστερο ουρανό
Κι άσε με 'δω έτσι να μένω
έξω απ' του χρόνου τα δεσμά
να σ' αγαπώ, να σε πηγαίνω
μπάνιο στ' αθάνατα νερά
Κι άσε με 'δω έτσι να μένω
έξω απ' του χρόνου τα δεσμά
να σ' αγαπώ, να σε πηγαίνω
μπάνιο στ' αθάνατα νερά
Τέλος τραγουδιού στίχος δικός μου:
Η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της
ή τα δαγκώνει στο λαιμό
Πριν όμως με κατασπαράξει
<<θέλω να εξαφανιστώ>>
Η τελευταία στροφή
την έλεγε η Γιάννα στις
δύσκολες στιγμές..
Αυτό το τραγουδάκι το κατέγραψα χειρογράφωντας κάποτε όταν πρωτογνωρίστηκα με τη Γιάννα 🏠
Γραφής στίχου / στροφής
Παράλληλα με κάποιους στίχους
Για την γέννηση της Δημητρούλας
Του Γιώργη Κριτσιλίγκου
Στενού Φίλου και κουμπάρου μου
Βλέπε παρακάτω:
10/2/2025
ΚΑΛΟΣΩΡΙΣΕΣ:
Βγήκε ο ήλιος
απ' τα μαλλιά σου
και με θερμές ξανθές ακτίνες
έλουσε τη μαμά κ το μπαμπά σου
Έγιναν αυτοί μικρά παιδιά
κι ευτυχισμένοι έσταξαν
βαθειά μέχρι στη καρδιά σου
ένα δάκρυ χρυσή σταλιά
Για να έχεις
στη ζωή σου φυλαχτό
του ηλίου του θερμοφόρου
Τη ζεστασιά στο κόσμο αυτό
Με αγάπη κ στοργή
Θα σε ντύνει η μαμά
κάθε πρωί
και ο μπαμπάς θε
θα σου δώσει μίαν ευχή
Να αγαπήσεις
και Συ το κόσμο αυτό πολύ
Χρήστος Γιάννα
Σπύρος Γιαννιώτης
Εποχή γέννησης Σπύρου
Χειρογραφό μου
Φτωχέ ποιητή
Λαθρεπιβάτη
πάνω στις φτερούγες
των πουλιών την ώρα
που πέφτουν λαβωμένα..
ΤΖΕΝΗ ΚΑΡΕΖΗ Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΓΑΠΗ ΤΗΣ ΓΙΆΝΝΑΣ ΕΦΥΓΕ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΊΡΙ ΤΟΥ 1990 ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΤΑ ΕΧΕΙ ΠΕΙ ΚΑΙ Η ΓΙΑΝΝΑ:
🔍«Στις αναποδιές φοβάμαι μη χάσω εκείνη την ξεχωριστή, εφηβική όρεξη. Το φοβήθηκα τον περασμένο χειμώνα με τις αρρώστιες. Πέρασε όμως.. Μερικές φορές νομίζουμε πως είμαστε άτρωτοι. Ε, μπορεί και να μην είμαστε» .. «.. Ήμουν σίγουρα ένα ωραίο κορίτσι αλλά δεν έκανα την ωραία. Απλώς, έκλεινα το ματάκι και όποιος ήταν έξυπνος το καταλάβαινε» «..Τον άλλο καιρό θα διαβάζω, θα ταξιδεύω, θα ανανεώνομαι. Θα δώσω λίγο χρόνο στον εαυτό μου» ..