Συζύγου Αύρας Κρασά Φιλόλογος
Με δυσκολία θυμάμαι ή καλλίτερα μετρώνται στα δάκτυλα οι ενθαρρύνσεις εκπ/κων που βρέθηκαν στο δρόμο μου. Ωστόσο το έργο τους έπιασε τόπο και τρέφω βαθύ σεβασμό γιατί στη ζωή δεν είναι μόνο γω αλλά κι η γυναίκα μου και τα παιδιά μου που έλαβαν αυτά που έπρεπε και με το παραπάνω και από αυτά παίρνω και εγώ..
Μερικές βόλτες δεν είναι απλώς περπάτημα. Είναι ένας διάλογος — με τη φύση, με τη μνήμη, με τον εαυτό μας. Λίγο έξω από το Ναύπλιο, ανάμεσα σε ελιές, άνθη και σιωπές, δοκίμασα για άλλη μια φορά να ακούσω όσα δεν λέγονται με λέξεις.
Δεν είναι λίγες οι φορές που ξεκινώ ανόρεχτος, ελαφρά κατηφής, «πιασμένος» από τον καναπέ και τη σπιτική ζωή, αλλά ταυτόχρονα «πεινασμένος» για δράση, άσκηση, επικοινωνία.
