ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΡΗΣΤΟΥ : Η ΙΣΤΟΡΊΑ ΜΟΥ
(Ο Χρήστος Χρήστου αφηγείται στον Χρήστο Ρουμελιώτη, γαμπρό του σύζυγο της Γιάννας γάμος Σεπτέμβρης 1986.
Μια μεικτή ιστορία ζωής στο χωριό και στην Αθήνα, στο πόλεμο, στη κατοχή, στο εμφύλιο, για την επιβίωση).
Γεννήθηκα το 1924 στον Άγιο Αδριανό.
Ο πατέρας μου ελέγετο Δημήτριος και ο παππούς μου Χρήστος, πατέρας του πατέρα μου. Είχε πάρει μέρος στην εκστρατεία της Μικράς Ασίας 6 χρόνια.Εμείς ήμασταν παιδιά 10-12 χρόνων όταν κηρύχτηκε η δικτατορία της 4ης Αυγούστου του Μεταξά. Δεν γνωρίζαμε τι σήμαινε δικτατορία. Η προπαγάνδα είχε μπολιάσει και τη νεολαία ακόμα. Μας είχανε και στολές ή ρούχα μπλε *μελανοχίτες*
Εκεί που είναι το σπίτι του αδελφού μου Κώστα στην ανατολική πλευρά του χωριού -- προφανώς πάνω στο λόφο -- είχανε γράψει με μεγάλα γράμματα ΖΗΤΩ Η 4η ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ που φαινόταν απο το Ναύπλιο!
Δεν ξέραμε τι καταπιεστικό το καθεστώς αυτό ήτανε. Ο,τι μας έλεγαν το πιστεύαμε. Στις εθνικές εορτές πηγαίναμε στο Ναύπλιο. Ντυνόμασταν τσολιάδες. Έχω ακόμη μια φωτογραφία στο σπίτι που ήμουν τσολιάς.
Στις εκδηλώσεις των Απόκρεω χορεύαμε στο προαύλιο της εκκλησίας. Για μουσικά όργανα τότε ήσαν τα νταούλια και οι φλογέρες από καλάμια, που τις φτιάχναμε εμείς οι ίδιοι.
Οι κοινωνικές σχέσεις αναπτύσσονταν μέσα από τις οικογένειες και τα φιλικά σπίτια. Επισκεπτόμασταν συγγενικά σπίτια τις γιορτές. Πηγαίναμε μια στο ένα και μια στο άλλο.
Τραπέζια δεν υπήρχαν ούτε πολλές καρέκλες. Καθόμασταν κάτω στο πάτωμα (σανίδες ή σκληρό χώμα ή ένα λεπτό τσιμέντο) γύρω από ένα χαμηλό τραπέζι το σοφρά. Προτεραιότητα στις καρέκλες είχαν οι μεγάλοι. Εμείς οι μικροί καθόμασταν σε στρώματα γεμισμένα με άχυρα.
Τα φαγητά ήσαν: Κρέας με μακαρόνια. Κρέας με πατάτες στο φούρνο ή στην κατσαρόλα γιαχνί. Γκόγγες. Βακαλάος πλακί με μαύρες σταφίδες. Πηχτή
Στο Κοφίνι υπήρχε μια εκκλησία που την ονόμαζαν *Πορτοκαλούσα* Γιόρταζε της Υπαπαντής και γινόταν πανυγήρι.
Σχολείο πήγα μέχρι και 1η τάξη. Είχα την ατυχία να πέσω σε ένα γκρεμό και τραυματίστηκα βαριά. Ήμουν 13 χρόνων.
Στο Κοφίνι υπήρχε μια εκκλησία που την ονόμαζαν *Πορτοκαλούσα* Γιόρταζε της Υπαπαντής και γινόταν πανυγήρι.
Σχολείο πήγα μέχρι και 1η τάξη. Είχα την ατυχία να πέσω σε ένα γκρεμό και τραυματίστηκα βαριά. Ήμουν 13 χρόνων.
Πρώτα εισέβαλαν οι Ιταλοί στην Ελλάδα (στην περιοχή εννοείται). Κατά την οπισθοχώρηση τους οι Άγγλοι άφησαν πολύ εξοπλισμό, μηχανοκίνητα ρουχισμό και άλλα. Στον Ελαιώνα σε κάθε ελιά ήσαν παρατημένα εφόδια, σφαίρες και όπλα. Στο λιμάνι του Ναυπλίου ήταν 3 καράβια των Άγγλων με εφόδια. Στην Αρβανιτιά άλλο καράβι με πολεμοφόδια. Αυτό το τίναξαν στον αέρα πριν φύγουν και πέσουν τα υλικά στα χέρια των εισβολέων. Πριν το τινάζουν κουβαλήσαμε πολεμοφόδια στο χωριό στον Ελαιώνα. Σφαίρες, δοχεία βενζίνης ήταν παρατημένα παντού. Αδειάζαμε τη βενζίνη για να μας μείνει το δοχείο.
Τα αυτοκίνητα τα διαλυμένα είτε βγάζαμε τις μηχανές είτε τα ανταλλακτικά. Ένα το πετάξαμε σε ένα γκρεμό. Σε μια μέρα όλα είχαν τελειώσει. Οι Άγγλοι είχαν φύγει.
Ο Μεταξάς αντιτάχθηκε και άρχισε να στέλνει στρατό στο μέτωπο εναντίον των Ιταλών στην Αλβανία. Έφυγα και γω για το μέτωπο. Στο δρόμο γλεντούσαμε. Χτυπούσαν οι καμπάνες στα χωριά που περνούσαμε. 6 Απριλίου του 1941 μπήκαν στον πόλεμο και οι Γερμανοί.
Στους ελαιώνες είχαν στρατοπεδεύσει Γερμανοί στρατιώτες. Οι Ιταλοί (στην αρχή) ήσαν αιχμάλωτοι των Γερμανών. Αλλά και Έλληνες. Τους δένανε με αλυσίδες. Εμείς φερόμασταν φιλικά στους Ιταλούς τους δίναμε ψωμί και τσιγάρα.
Ακολούθησε η εισβολή των Γερμανών. Διέταξαν να μαζευτούμε στην πλατεία του χωριού και να συγκεντρώσουμε τον οπλισμού των Άγγλων και να παραδώσουμε πολεμοφόδια, πανιά, μαχαίρια. Ότι μπορούσαμε να κρύψουμε το κρύβαμε. Κάτι μουσαμάδες και πανιά τα κάναμε στρωσίδια στα κρεβάτια και στα σαμάρια των γαϊδουριών μας.
Ένας στην ομάδα μας συγγενής απέκτησε 30 κουβέρτες από τους Εγγλέζους 2 δοχεία με γαλέτες, μπισκότα και τσιγάρα, παπούτσια, αρβύλες και ZENITH.
Η επιστροφή από το μέτωπο της Αλβανίας των στρατιωτών μας ήταν περιπετειώδης και επίπονη με τα πόδια. Χωρίς ρούχα χωρίς εφόδια, πεινασμένοι. Φτάσαμε στο χωριό ταυτόχρονα με τους Γερμανούς μέσα στο χωριό. Όταν τους βλέπανε οι Γερμανοί τους έπαιρναν τα ρούχα και τους αφήνανε να φύγουν.
Θυμάμαι ότι μπήκαν περίπου 16/4/1940. Στο Άργος οι Γερμανοί μπήκαν με τις μοτοσυκλέτες. Πέσαν πάνω στις νεραντζιές του Αγίου Πέτρου και τρώγαν τα νεράντζια!!
Αμέσως μόλις μπήκαν κάναν επί τάξεις σε κάθε νοικοκυριό. Απαίτησαν από 1 τενεκέ στάρι κριθάρι λάδι κρεμμύδια και πατάτες.
Οι εισβολείς Γερμανοί δεν φέρθηκαν άσχημα γενικά στους κατοίκους. Κυνηγάγανε τους αντάρτες δηλαδή όσους αντιστάθηκαν και κατέφυγαν στα βουνά. Το μισό χωριό μετά την εισβολή τους έφυγε στην Αντίσταση.
Μετά τέλος του πολέμου γύρισαν οι μισοί.
Προφανώς τις αντιστασιακές ομάδες τις υποστήριζε το κομμουνιστικό κόμμα Ελλάδος το οποίο είχε μέλη παντού. Τον Άγιο Αδριανό τον ονόμαζαν Μικρή Μόσχα. Κατά καιρούς συνέβαιναν διάφορα περιστατικά. Θυμάμαι κάποτε που γύριζα από το χωράφι με το πατέρα μου μας την είχαν πέσει Γερμανοί για το τίποτα. Ο γέρος μου ο πατέρας μου δηλαδή δεν μίλαγε. Τα κρατούσε μέσα του. Εγώ είχα μυηθεί στην Αντίσταση και ήμουν ενταγμένος στην ΕΠΟΝ.
ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΆ 1944
Μόλις έληξε ο πόλεμος
Στα Δεκεμβριανά τη γλίτωσα. Μας μάζεψαν (οι δεξιοί) στον Πύργο να μας στείλουν -- μέσα σε μια ώρα! -- στην Αθήνα. Δεν πήγα. Όσοι έφυγαν δεν γύρισαν. Τους πήγαν σε στρατόπεδο. Στο Παναθηναϊκό γήπεδο..
Η βία των καιρών ήταν παρούσα και κατάφωρη. Γινόσουν "μάρτυς" χωρίς να το θέλεις. Καταλάβαινες εύκολα τι συνέβαινε.
Ποιος έσπρωχνε ποιον και για πιο λόγο να πάρει μέρος στη σύγκρουση; Η λογική εξέλειπε. Η άγνοια όχι. Τα συμφέροντα των πολύ μεγάλων υπερίσχυαν. Οπλοπολυβόλα υπήρχαν και τα θέλανε πάνω σε καμπαναριά ψηλά κοντά στο Θεό να βαράνε στο ψαχνό όχι Γερμανούς αλλά <<να καθαρίζουνε Έλληνες>> αδελφούς! Οι ΧΙΤΕΣ ? ναι. Φεύγοντας οι Γερμανοί το '44 οι αντάρτες σκότωσαν 2-3 ΧΙΤΕΣ (που θεωρούσαν προδότες) Οι Γερμανοί ήσαν ανακατεμένοι με ΧΙΤΕΣ που γνώριζαν Έλληνες αντιστασιακούς και τους κατέδιδαν για εκτέλεση. Μια φορά οι ΧΙΤΕΣ σκότωσαν ένα αντάρτη και τον πέταξαν στη μέση του δημοσίου δρόμου. Έκτοτε οι αντάρτες (αντιστασιακοί) κατέβαιναν από το βουνό για αντίποινα. Την ανώμαλη εκείνη περίοδο θυμάμαι δεν κοιμόμουνα καθόλου στο σπίτι. Έπαιρνα κουβέρτες και ξάπλωσα μέσα στα στάδια ή κατω από τις ελιές. Είχαμε μπει στον εμφύλιο..
Οι αντάρτες (αντιστασιακοί) καλούσαν τους χωριανούς τα παλικάρια και όσους είχαν παλέψει τους Γερμανούς με το μέρος τους! Είχαν οχυρό το μοναστήρι του Καρακαλά. Γι'αυτό και το κάψανε οι Γερμανοί. Μετά από αυτό οι αντάρτες (αντιστασιακοί) θέλανε να πάρουν εκδίκηση με εμπρησμούς στο χωριό (;)
Στο σόϊ των Παπαμαρκαίων ήταν κάποιος πολύ μορφωμένος με 7 γλώσσες και ήταν αρχηγός στους αντάρτες. Αυτό βοήθησε την οικογένεια να μην εμπλακεί σε αντίποινα.
Το χωριό Χέλι ήταν όλοι δεξιοί και οι αντάρτες (αντιστασιακοί) μετά από γερή μάχη το κάψανε. Αποχωρώντας πήρανε μαζί τους 70 άνδρες και γυναίκες κανένας και καμία δεν γύρισε πίσω. Έχει μείνει στην ιστορία ή ρήση <<Να το πάθουμε σαν το Χέλι>>
Οι έννοιες τότε αριστερός και κομμουνιστής ταυτίζονταν ότι είναι αντίθετος των Γερμανών.
Υπήρχε ένα σόι οι <Βαμπακαίοι> που με βοήθησαν να κρυφτώ και κατέφυγα πολλές μέρες την Άρια που ήταν όλοι δεξιοί ταγμένοι με το μέρος του στρατού. Με είχανε καλέσει μαζί με άλλους. Έκατσα μόνο 2-3 μέρες. Στο χωριό με θεωρούσαν αριστερό.
Μεγαλύτερος αδελφός μου από τα 4 αδέλφια και τις 3 αδελφές ήταν ο Διαμαντής. Για να βρει δουλειά και να μπει στη χωροφυλακή <<φίλησα κατουρημένες ποδιές>> Αδύνατον να βρει δουλειά κάποιος τότε αν δεν είχε πολιτικό μέσον. Εξαιρέσεων βέβαια υπαρχόντων.
Εγώ, ήμουνα όχι ουδέτερος αλλά συμβιβαστικός με κάποιο τρόπο. Όταν η Αστυνομία μου ζητούσε πληροφορίες για δημοκράτες και κομμουνιστές τους "παραμύθιαζα" Ήμουνα αποδεκτός και αγαπητός από όλους!
Οι αντάρτες (αντιστασιακοί) καλούσαν τους χωριανούς τα παλικάρια και όσους είχαν παλέψει τους Γερμανούς με το μέρος τους! Είχαν οχυρό το μοναστήρι του Καρακαλά. Γι'αυτό και το κάψανε οι Γερμανοί. Μετά από αυτό οι αντάρτες (αντιστασιακοί) θέλανε να πάρουν εκδίκηση με εμπρησμούς στο χωριό (;)
Στο σόϊ των Παπαμαρκαίων ήταν κάποιος πολύ μορφωμένος με 7 γλώσσες και ήταν αρχηγός στους αντάρτες. Αυτό βοήθησε την οικογένεια να μην εμπλακεί σε αντίποινα.
Το χωριό Χέλι ήταν όλοι δεξιοί και οι αντάρτες (αντιστασιακοί) μετά από γερή μάχη το κάψανε. Αποχωρώντας πήρανε μαζί τους 70 άνδρες και γυναίκες κανένας και καμία δεν γύρισε πίσω. Έχει μείνει στην ιστορία ή ρήση <<Να το πάθουμε σαν το Χέλι>>
Οι έννοιες τότε αριστερός και κομμουνιστής ταυτίζονταν ότι είναι αντίθετος των Γερμανών.
Υπήρχε ένα σόι οι <Βαμπακαίοι> που με βοήθησαν να κρυφτώ και κατέφυγα πολλές μέρες την Άρια που ήταν όλοι δεξιοί ταγμένοι με το μέρος του στρατού. Με είχανε καλέσει μαζί με άλλους. Έκατσα μόνο 2-3 μέρες. Στο χωριό με θεωρούσαν αριστερό.
Μεγαλύτερος αδελφός μου από τα 4 αδέλφια και τις 3 αδελφές ήταν ο Διαμαντής. Για να βρει δουλειά και να μπει στη χωροφυλακή <<φίλησα κατουρημένες ποδιές>> Αδύνατον να βρει δουλειά κάποιος τότε αν δεν είχε πολιτικό μέσον. Εξαιρέσεων βέβαια υπαρχόντων.
Εγώ, ήμουνα όχι ουδέτερος αλλά συμβιβαστικός με κάποιο τρόπο. Όταν η Αστυνομία μου ζητούσε πληροφορίες για δημοκράτες και κομμουνιστές τους "παραμύθιαζα" Ήμουνα αποδεκτός και αγαπητός από όλους!
Δεν θυμάμαι τα κίνητρα ή ποιος μας παρότρυνε ή παρακινούσε. Η περιέργεια; οι ιστορίες; να πάμε να δούμε τους φυλακισμένους κομμουνιστές στην Ακροναυπλία. Τρομερή φυλακή. 5 μέτρα χοντρός τοίχος. Ήταν αδύνατον να δραπετεύσει κανείς από κει.
Μια άλλη φορά με φώναξε η αστυνομία στο τμήμα και με τη ρώτησε ποιος από το χωριό παίρνει την εφημερίδα Αυγή. (Εδώ λείπει στο χειρόγραφο η απάντηση του, αλλά είναι 100% σίγουρο ότι η απάντηση θα ήταν αρνητική..)
[Και φυσικά δεν του είπα].
Το χωριό το έχω βοηθήσει πολλές φορές με το τρόπο μου. Η χούντα ήθελε τη γνώμη μου για να διορίσει δοτούς προέδρους! Και φυσικά οι προτάσεις μου ήταν άκρως βολικές για το χωριό. Από την άλλη μεριά οι ΧΙΤΕΣ με πολέμαγαν λυσσαλέα γιατί δεν έμπαιναν δικοί τους άνθρωποι στη κοινότητα.
Ο αγράμματος στη γλώσσα του χωριού: "τσουτσέκι"
Δούλευα σκληρά στα λιοτρίβια τη περίοδο της ελαιοπαραγωγής. Πιο σκληρά από τον Κώστα.τον αδελφό μου.
Δουλεύαμε σαν σκλάβοι. Μέρα νύχτα. Θυμάμαι που δουλεύαμε στα Γεωργοπουλέϊκα. Πληρώνονταν πρώτα οι εργάτες και μετά οι μαστόροι. Εγώ ήμουν μάστορας.
Χτυπάγαμε (ανοίγαμε) πηγάδια για νερό. Μετά από την απελευθέρωση. Βάζαμε και καπνά. Είχαμε και ελαιώνα στη Ξηρόβρυση.
ΠΑΝΤΡΙΑ ΚΑΙ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ
Παντρεύτηκα το 1959 > 39 χρόνων. Η Γιάννα γεννήθηκε το 1958 από πρόωρη γέννα!
Το 1960 - 1961 απέκτησα (ενοικίαση) το περίπτερο. Το κρατήσαμε μέχρι το 1970 την πλημμύρα οπότε πήρα την οικοσκευή και μετακομίσαμε στην Αθήνα. Τόσο η καταστροφή της επιχείρησης όσο και οι σχολικές ανάγκες της Γιάννας μας έφεραν στην Αθήνα στην πολυκατοικία του εργολάβου Παπαμάρκου.
ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ
Από το σόι μας ο πατέρας του πατέρα μου ο παππούς ο Χρήστος είχε ξενητευθεί στην Αμερική για δουλειά. Που και που ερχόταν κάποιος συγγενής από την Αμερική και τον βλέπαμε. Όπως του Μπαρμπούνη ο πατέρας Γιώργος ο Μεγάλος. Πιάτα έπλεναν σε εστιατόρια αμέτρητα. Ο πατέρας μου ήταν ήσυχο ανθρωπάκι. Καμιά φορά όμως τσακώνονταν στα μαγαζιά. Έπινε και κάνα ποτηράκι και γινότανε πάπαλο!
ΤΑ ΖΩΑ ΚΑΙ ΤΑ ΧΩΡΑΦΙΑ
Είχαμε:
-1 μουλάρι το Μπίλιο
-1 γαϊδούρι τη Καρκανιώ
-2 γίδες
-10 κότες πριν το πόλεμο
-10 γαλιά πριν το πόλεμο. Τα γαλιά υποφέρανε το καλοκαίρι από ζεστή και σκάγανε. Έπρεπε να πίνουν πολύ νερό. Τους βάζαμε σε κάτι σπασμένες στάμνες που τις λέγαμε κορούπια.
Μετά φτιάξαμε και Γούρνες για τα ζώα να πίνουν νερό το μουλάρια.
-40 πρόβατα τα θυμάμαι μετά το 1940 ήμουν ανύπαντρος ακόμα.
Η στάνη ήταν κάτω από το Χαγιάτι στο πατρικό σπίτι αυτό του του Τάκη του αδελφού μου και της Μαρίας που το πήρε ο Γιώργος και το πούλησε. Τα καλοκαίρια τα πηγαίναμε στη σκιά που ήταν στου Κώστα του αδελφού του.
Είχαμε:
Χωράφι στους Ασπράδες: 7 στρέμματα και το σπέρναμε εναλλάξ στάρι τη μια χρονιά και καπνά την άλλη.
Ξηρόβρυση. 20 στρέμματα καπνά και στάρι.
Μερίδες είχα και σε άλλα κτήματα στο διάσελο στα Μοναστηράκια σε 25 στρέμματα κοινής ιδιοκτησίας. του Αιγίου. Καπνά και στάρια
Μετόχι. Το 1936 έγιναν απαλλοτριώσεις της περιουσίας των μοναστηριών και περιήλθαν στην ιδιοκτησία μας 10 στρέμματα στο Μετόχι καπνά και στεριά.
Μετά το πόλεμο σταδιακά τα κτήματα της περιοχής φυτεύτηκαν με εσπεριδοειδή (ξυνά)
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΡΟΥΝΕΛΙΩΤΗ
1. Η ΚΑΤΟΧΗ ΥΠΟ ΤΩΝ ΙΤΑΛΩΝ ΚΑΙ ΓΕΡΜΑΝΩΝ
Η λέξη "κατοχή" μου έρχεται στο νου όχι συχνά. Να όμως μπροστά μου τώρα. Ακούμε και τη λέξη "κατεχόμενα" και εννοούμε την πολύπαθη Παλαιστίνη που υποφέρει από την καταπίεση των Ισραηλινών. Η μητέρα της μητέρας μου μας έλεγε όταν ήμασταν μικρά 10-12 χρόνων και λίγο μεγαλύτερα. Δεν γνωρίζατε τε εσείς πείνα στην Κατοχή. Η αντίδραση μας τότε θυμάμαι ήταν: "άντε μωρέ γιαγιά κατοχή και κατοχή όλο αυτό μας λες" και συζήτηση δεν γινόταν γιατί για μας ήταν κάτι το άγνωστο και δεν μας άγγιζε. Σίγουρα αυτή από μέσα της θα συνέχιζε.. μακάρι παιδιά μου να μην την γνωρίσετε..
2. ΠΟΛΕΜΟΣ '41-'44. ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΆ: (ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ ΔΙΚΙΑ ΜΟΥ)
Ως Δεκεμβριανά θα γνωρίζετε τον εμφύλιο σπαραγμό που προέκυψε μεταξύ κυρίως δύο πλευρών του αγώνα κατά των Γερμανών μετά τον πόλεμο. Αφορμή ιδεολογικά, κομματικά και γεωπολιτικά αίτια. Υπερίσχυσαν οι δυνάμεις που συνεργάστηκαν με τον κατακτητή δυστυχώς. Κάνεις όμως δεν μπορεί να φανταστεί την τύχη μιας πραγματικής ανεξάρτητης και μη εθελόδουλης Ελλάδας προς όλες τις κατευθύνσεις. (Και Ανατολή και Δύση) Έτσι διαμορφώθηκε ένα καθεστώς κράτους χωροφύλακα ελεγκτή, εκδικητή των ηττημένων και αντικομμουνισμού που άγγιζε την πλειοψηφία του λαού που φοβόταν και απειλούνταν να εκφραστεί. Φυλακές ξερονήσια και ρουφιάνοι παντού. Το ΚΚΕ πρωτοστάτησε στον πατριωτικό αντιστασιακό αγώνα. Θέλησε εξουσία πήρε φυλακές εξορίες εκτελέσεις κυνηγητό εξαπονδρισμό από την Δημοκρατία και τους θεσμούς της. Η περίοδος που έζησε ο παππούς ήταν η καρδιά των γεγονότων από την αρχή μέχρι το τέλος ας πούμε τη μεταπολίτευση 1981 μετά τη Χούντα. Προς τιμήν του ετάχθη με το λογικό πατριωτικό δημοκρατικό στρατόπεδο όσο μπορούσε να το διακρίνει κάποιος τότε. Στο επίκεντρο του είχε τον άνθρωπο και τους δίκαιους αγώνες του για ζωή με αρετές πρόοδο και Δημοκρατία. Αυτό φαίνεται μέσα από απομνημονεύματα του.
3.
(Εδώ η καταγραφή έχει κενά σιωπές και σκόνη. Ας την αφήσουμε έτσι. Έδειξα σεβασμό στις συζητήσεις τις στάσεις τις συμπεριφορές τις εκλογικές και δημοκρατικές προτιμήσεις και κατέγραψα τούτες τις πολύ φτωχές για το βίο του γραμμές. Πάλι καλά εκείνη την ημέρα στο κάτω στο σπίτι που τον κάλεσα να μου πει δυο πράγματα. Και αυτή και μόνο τη στιγμή που θα γράφω συγκινούνται και αυτό και μόνο αξίζει το κόπο και τις παραλήψεις) (*).
4. 2 Ποιήματα αφιέρωση στον πεθερό μου
ΠΑΤΡΙΚΑ ΤΟΠΙΑ
Γίδες κότες και γαλιά
Βοσκάγαν στα βουνά
Τη ζέστη δεν αντέχαν
Θέλαν ίσκιο και δροσιά
Στις γούρνες πίναν τα μουλάρια
Στα κουρούπια τα γαλιά
Στη ξερόβρυση φυτεύαμε καπνά
Στους ασπράδες στάρι και καμιά ελιά
Και έτσι κύλαγε η ζωή
Χέρι χέρι με τη "Καρκανιώ" μαζί
Χρόνια στρογγυλά
Τράβηξαν την ανηφοριά
Πήρανε μαζί
Όνειρα παιδικά
Τοπία πατρικά
Δύσκολες στιγμές
Αναμνήσεις γλυκές
Τώρα αγναντεύουν από ψηλά
Την απέεεραντη πράσινη ομορφιά!
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2005
Περγα-μοτιά μου πράσινη
και αρχοντο-αναθρεμμένη
νοικοκυρά γλυκο-μάγισσα
Χριστούγεννα σε περιμένει !
Περγα-μοτιά μου δώσε της
Και φέτος «μούσκουλα» χρυσά
Και κουταλάκια πολλά – πολλά
Να γλυκάνει με υ-περ-γλυκά
τον Χριστο-χειμώνα απ’ το Χέλι…
Αη-Βασίλη Μάγους και παιδιά !
ΧΡΟΝΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
Αφιερωμένο στον πεθερό μου
Χρήστο Χρήστου
Εικόνες του άλλοτε
No comments:
Post a Comment