13/7/2022 Κυψέλη Αθήνα. Εξέλειπε.
οι οποίες είναι αποσπασμένες από το ανωτέρω περιηγητικό ιστότοπο.
ΚΕΊΜΕΝΟ:
Η Γιάννα μας είναι σαν το χιόνι στα βουνά που δεν λιώνει. Έχει εγκατασταθεί μέσα μας και συχνά αναδύεται στη σκέψη μας. Είναι στη θύμηση μας. Μας κοιτάει από κει που είναι. Δεν θέλουμε να το πιστέψουμε ενώ βάδιζε ανάμεσα σε όρη, σε βουνά και ποτάμια βάδιζε στην αιωνιότητα 2/5/2019 και έβλεπε τη ζωή με αισιοδοξία και χαρά, έσκυβε, έκανε ζουμ με τη κάμερα του κινητού της και τσακ λάμβανε το δώρο της από τη φύση με τέχνη. Η ματιά της ήταν σπινθηροβόλα, το γελάκι της διακριτικό, οι κινήσεις της ευγενικές, προσεγμένες να μην θίξουν και ενοχλήσουν τους γύρω της. Η παρέα της περιζήτητη καθώς φίλες και φίλοι της λάμβαναν από αυτήν ως δώρα τα αστεία της, την καλλιέργεια της, τη γοητευτική της ματιά, το λόγο της, αυτήν την λεπτή παιδική αργολική τραγουδιστική φωνή, τα σχόλια της για τα τραγούδια που ακούγονταν, για τον Χατζηδάκη, τους ποιητές που αγαπούσε, ό,τι είχε σχέση με τη τέχνη και την ομορφιά της φύσης και της ζωής. Πολλοί άνθρωποι της μοιάζουν. Και η Γιάννα μας έμοιαζε με πολλούς που συναντάμε σήμερα και ανταλλάσσουμε απόψεις, ιδέες, εικόνες εμπειρίες. Αλλά η Γιάννα μας ήταν διαφορετική. Δεν απέφευγε με την ευκολία την ποιότητα. Την δημιουργούσε με τις κινήσεις, τις αποφάσεις, τις επιλογές, τις τοποθετήσεις της, την απλότητα της, τα γούστα της. Ήταν απαιτητική με τα υπάρχοντα και την τάξη. Ήταν αλληλέγγυα με τους νοσούντες από καρκίνο τα τελευταία 17 χρόνια όπως ήταν και η ίδια μισούσα. Αγαπούσε τα δεδομένα. Αυτά ενσωματώνονταν στη ζωή της, τη ζωή των παιδιών της, δεν ζητούσε αλόγιστα τα αδύνατα. Της αρκούσαν τα εφικτά. Της αρκούσαν οι προσφορές εξαιρετικών άγγιχτων second hand ρούχων από τις επιλεγμένες καλλιεργημένες φίλες της. Αυτά που φορούσε ήταν άριστες επιλογές σε χρώμα και φόρμα. Από το λίγο δημιουργούσε το κομψό, το ωραίο, το μετρημένο, το πολύ. Όχι ότι τα είχε όλα και της περίσσευαν. Πρώτα τα παιδιά τα ρούχα τους, η μόρφωση τους, η υγείας τους, οι ανάγκες τους, το μέλλον τους. Με το τηλέφωνο ανά πάσα στιγμή μέχρι αργά τη νύχτα να επιστρέψουν σπίτι. Τα αγόρια της, οι άντρες της.
Σκάλισα σήμερα από μια εκδρομή μας στο Καρπενήσι το φωτογραφικό αρχείο και τράβηξα εδώ τις φωτογραφίες της. Δεν πέρναμε φωτό συχνά ο ένας τον άλλον. Όμως μου ζήτησε σε μια στιγμή στην άκρη του ποταμού Καρπενησιώτη να την πάρω με το κινητό της. Ήταν πια η αγαπημένη της και την έβαλε στο profil του φέϊς-μπουκ της που παραμένει ακόμη και σήμερα παγωμένο στο χρόνο ανενεργές εμφανές επίμονο χαμογελαστό. Οι πεθαμένοι διψάνε για νερό.. λέει στο τραγούδι του ο Μητσιάς. Όχι η Γιάννας μας είναι η ίδια το τρεχούμενο δροσερό της ζωής νερό που ρέει μέσα μας και μας εμπνέει, μας ζει, μας δροσίζει, μας θερμαίνει, μας θεραπεύει.
Η ιστορίας της είναι σαν αγέρι, ατίθασο, αδάμαστο, δροσιστικό, θεραπευτικό, απαλό χαϊδευτικό. Το πέρασμα της από τη γη αλληλέγγυο, αθόρυβο, ανθρωπιστικό.
Η ίδια ήταν μια ζωντανή αφαίρεση από κάθε υποδεέστερο, μη ποιοτικό, ανάξιοι λόγου και προσοχής.
Ο αντίπαλος της ύπαρξης της υπαρκτός σε αμέτρητους στίχους τραγουδιών, στο γέλιο και τις φωνές των παιδιών και των πουλιών.
"Πήρες το γέλιο του Ουρανού πάνω στα λιτά σου τα μαλλιά φωλιάζουν λαμπιρίδες πάνω στο λευκό σου το λαιμό" λένε ο Θανάσης και η
και η Ματούλα. Είσαι η κόρη της αυγής η πιο όμορφη όλης της γης. Με ένα χαμόγελο μπορείς, τα θαύματα να δεις, λέει ο Χατζιδάκης
Χρήστος Σ Ρουμελιώτης
Κυψέλη 2/3/2026
Συνεχίζεται στο επόμενο προς δημοσίευση ποστ με εικόνες από την Κομοτηνή.
No comments:
Post a Comment